Zrozumienie teleskopów

Pierwotnie opublikowany na stronie internetowej Scotta Andersona: Science for People w 2004 roku

Wprowadzenie

Głównym celem tego artykułu jest wyjaśnienie, w jaki sposób działają teleskopy, jakie są główne typy i kategorie oraz jak najlepiej wybrać teleskop dla siebie lub młodego obiecującego astronoma. Przyjrzymy się niektórym podstawowym zasadom, głównym typom układów optycznych, mocowaniom, producentom i, oczywiście, temu, co można faktycznie zobaczyć i zrobić z danym teleskopem.

Myślę, że ważne jest, aby na wstępie zwrócić uwagę na kilka rzeczy: chociaż astronomia może być zwykłym hobby, zwykle tak nie jest. Szybko rodzi pasję, a gdy astro-maniacy się spotykają, pasja się wzmacnia. Planety, gwiazdy, gromady, mgławice i sama przestrzeń są głębokimi rzeczami, doświadczeniem, które czeka. Kiedy to się stanie, bądź przygotowany na to, że twoje życie i codzienna perspektywa zostaną zmienione przez ogólną naturę kosmosu. Kiedy w pełni zrozumiesz fizyczną skalę gwiazd i galaktyk oraz rolę, jaką światło (aka „promieniowanie elektromagnetyczne”) odgrywa w naszym rozumieniu, zostaniesz zmieniony.

Kiedy masz doświadczenie, wiedząc, że pojedynczy foton podróżował ze Słońca przez kilka godzin (z prędkością światła), uderzył kryształ lodu w pierścienie Saturna, a następnie odbił się jeszcze przez kilka godzin, przechodząc przez optyczny teleskop system, przez okular i na siatkówkę, naprawdę będziesz zachwycony. Właśnie doświadczyłeś postrzegania „głównego źródła”, nie zdjęcia w Internecie lub telewizji, ale prawdziwa okazja.

Gdy ten błąd cię ugryzie, możesz potrzebować porady, aby zapobiec sprzedaży wszystkiego, co posiadasz, aby uzyskać większy teleskop. Zostałeś ostrzeżony.

Zasady zaangażowania

Zanim szczegółowo przyjrzymy się sprzętowi i zasadom, istnieje kilka rozpowszechnionych mitów, które wymagają wyjaśnienia i korekty. Oto niektóre zasady, których należy przestrzegać:

· Nie kupuj teleskopu „dom towarowy”: chociaż cena może wydawać się odpowiednia, a zdjęcia na pudełku wyglądają przekonująco, małe teleskopy znalezione w sklepach detalicznych są konsekwentnie niskiej jakości. Elementy optyczne są często plastikowe, mocowania są chwiejne i niemożliwe do wskazania, nie ma też „ścieżki uaktualnienia” ani możliwości dodawania akcesoriów.

· Nie chodzi o powiększenie: powiększenie jest najbardziej przesadnym aspektem używanym do zwabienia niedoinformowanych kupujących. W rzeczywistości jest to jeden z najmniej ważnych aspektów i jest to coś, co kontrolujesz w oparciu o wybór okularów. Najczęściej używanym powiększeniem będzie okular o niskiej mocy z szerokim polem widzenia. Powiększenie nie tylko powiększa obiekt, ale także wibracje teleskopu, jego wady optyczne i obrót ziemi (utrudniając śledzenie). Zdecydowanie ważniejsza niż powiększenie jest siła zbierająca światło. Jest to miara tego, ile fotonów zbiera twój luneta i ile trafia do twojej siatkówki. Im większa średnica głównego elementu optycznego (soczewki lub lustra) teleskopu, tym więcej ma on mocy gromadzenia światła i słabszych obiektów będzie można zobaczyć. Więcej o tym później. Na koniec rozdzielczość twojego teleskopu jest również ważniejsza niż powiększenie. Rozdzielczość jest miarą zdolności twojego układu optycznego do rozpoznawania i oddzielania cech, które są blisko siebie, takich jak dzielenie podwójnych gwiazd lub widzenie szczegółów w pasach Jowisza. Chociaż teoretyczna rozdzielczość zależy od średnicy głównego elementu optycznego (soczewki lub lustra), okazuje się, że atmosfera, a nawet twoje oko, mogą być znacznie ważniejsze. Więcej na ten temat również później.

· Komputerowe wskazywanie nie jest konieczne: w ciągu ostatnich kilku lat zaawansowane mocowania z GPS i komputerowymi systemami wskazującymi i śledzącymi zestarzały się. Systemy te znacznie zwiększają koszt teleskopu i nie dodają wiele wartości dla początkujących. W rzeczywistości mogą być szkodliwe. Częścią nagrody tego hobby jest rozwijanie intymnej relacji z niebem - nauka konstelacji, poszczególnych gwiazd i ich nazw, ruch planet oraz lokalizacje wielu interesujących obiektów głębokiego nieba. Dla ćpunów technologicznych z laptopami wyposażonymi w oprogramowanie do planowania obserwacji, komputerowe uchwyty wskazujące mogą być zabawne. Ale nie uważaj tego za decydującą decyzję o zakupie pierwszego teleskopu.

· Jeśli jesteś po prostu ciekawy: nie spiesz się i kup teleskop. Istnieje wiele sposobów na lepsze zaznajomienie się z hobby, w tym lokalne obserwatorium „publiczne sesje obserwacyjne”, lokalne imprezy gwiazd prowadzone przez kluby astronomiczne i przyjaciele znajomych, którzy mogą być już zanurzeni w tym hobby. Sprawdź te zasoby i Internet, zanim zdecydujesz, czy wydać setki dolarów na teleskop.

Systemy optyczne

Teleskopy działają poprzez skupianie światła z odległych obiektów w celu utworzenia obrazu. Okular następnie powiększa ten obraz dla twojego oka. Istnieją dwa podstawowe sposoby tworzenia obrazu: załamywanie światła przez soczewkę lub odbijanie światła od lustra. Niektóre układy optyczne wykorzystują kombinację tych podejść.

Refraktory używają soczewek do skupiania światła w obrazie, i zazwyczaj są to długie, cienkie rurki, o których większość ludzi myśli, wyobrażając sobie teleskop.

Prosta soczewka skupia równoległe promienie świetlne (wychodzące zasadniczo z „nieskończoności” na płaszczyznę obrazu

Odbłyśniki wykorzystują wklęsłe lustro do skupiania światła.

Catadioptrics tworzą kombinację soczewek i luster.

Istnieje wiele rodzajów katadioptryków, które zostaną omówione później.

Pojęcia

Zanim przyjrzymy się różnym rodzajom refraktorów i reflektorów, istnieje kilka przydatnych pojęć, które pomagają w ogólnym zrozumieniu:

· Ogniskowa: odległość od głównej soczewki lub lustra do płaszczyzny ogniskowej.

· Przysłona: fantazyjne słowo określające średnicę pierwotną.

· Współczynnik ogniskowej: stosunek ogniskowej podzielony przez otwór pierwotnego. Jeśli znasz się na obiektywach aparatu, znasz F / 2.8, F / 4, F / 11 itd. Są to współczynniki ogniskowej, które w obiektywach aparatu zmienia się poprzez regulację „F-stop”. F-stop to regulowana przysłona w obiektywie, która modyfikuje przysłonę (podczas gdy ogniskowa jest stała). Niskie współczynniki F są nazywane „szybkimi”, podczas gdy duże współczynniki F są „powolne”. Jest to miara ilości światła padającego na film (lub twoje oko) w porównaniu z ogniskową.

· Efektywna ogniskowa: w przypadku złożonych układów optycznych (wykorzystujących aktywny element wtórny) efektywna ogniskowa układu optycznego jest zwykle znacznie większa niż ogniskowa pierwotnego. Wynika to z faktu, że krzywizna wtórna ma efekt zwielokrotnienia pierwotnego, rodzaju optycznego „ramienia dźwigni”, umożliwiając dopasowanie układu optycznego o długiej ogniskowej do znacznie krótszej tuby. Jest to ważna zaleta złożonych układów optycznych, takich jak popularny Schmidt-Cassigrain.

· Powiększenie: powiększenie jest określane poprzez podzielenie ogniskowej pierwotnej (lub efektywnej ogniskowej) przez ogniskową okularu.

· Pole widzenia: istnieją dwa sposoby rozważenia pola widzenia (FOV). Rzeczywista wartość pola widzenia to kątowy pomiar płata nieba, który można zobaczyć w okularze. Pozorna wartość pola widzenia to kątowy pomiar pola, które oko widzi w okularze. Rzeczywiste pole widzenia może wynosić ½ stopnia przy niskiej mocy, natomiast pole pozorne może wynosić 50 stopni. Innym sposobem obliczenia powiększenia jest podzielenie pozornego pola widzenia przez rzeczywisty obszar pola widzenia. Daje to dokładnie taką samą liczbę jak opisana powyżej metoda ogniskowej. Chociaż pozorne pola widzenia można łatwo uzyskać ze specyfikacji danego okularu, faktyczne pole widzenia jest trudniejsze do uzyskania. Większość ludzi oblicza powiększenie na podstawie ogniskowej, a następnie oblicza rzeczywistą wartość pola widzenia, biorąc pozorną wartość pola widzenia i dzieląc ją przez powiększenie. Dla pozornego pola widzenia 50 stopni przy 100X, rzeczywiste pole wynosi ½ stopnia (mniej więcej wielkości księżyca).

· Kolimacja: kolimacja odnosi się do wyrównania całego układu optycznego, upewniając się, że wszystko jest odpowiednio ustawione, a światło tworzy idealne ognisko. Dobra kolimacja ma kluczowe znaczenie dla uzyskania dobrych zdjęć w okularze. Różne konstrukcje teleskopów mają różne mocne i słabe strony w odniesieniu do kolimacji.

Rodzaje refraktorów

Możesz się zastanawiać: „Dlaczego istnieją różne rodzaje refraktorów?” Powodem tego są zjawiska optyczne znane jako „aberracja chromatyczna”.

„Chromatyczny” oznacza „kolor”, a aberracja wynika z faktu, że światło przechodząc przez niektóre media, takie jak szkło, ulega „rozproszeniu”. Dyspersja jest miarą załamania światła o różnych długościach fal przez różne ilości. Klasycznym efektem dyspersji jest działanie pryzmatu lub kryształu tworzących tęcze na ścianie. Ponieważ różne długości fal światła są załamywane przez różne ilości, (białe) światło rozprzestrzenia się, tworząc tęczę.

Niestety zjawisko to wpływa również na soczewki w teleskopach. Najwcześniejsze teleskopy używane przez Galileusza, Cassiniego i podobne były prostymi, jednoelementowymi układami soczewek, które cierpiały z powodu aberracji chromatycznej. Problem polega na tym, że niebieskie światło pojawia się w jednym miejscu (odległość od głównego), podczas gdy czerwone światło pojawia się w innym miejscu. Rezultat jest taki, że jeśli skupisz obiekt na niebieskim ognisku, wokół niego będzie znajdować się czerwona „aureola”. Jedynym znanym wówczas sposobem zmniejszenia tego problemu jest bardzo długie ogniskowe teleskopu, być może F / 30 lub F / 60. Teleskop używany przez Cassiniego, gdy odkrył Dywizję Cassiniego w pierścieniach Saturna, miał ponad 60 stóp długości!

W latach 1700-tych Chester Moor Hall wykorzystywał fakt, że różne rodzaje szkła mają różne ilości dyspersji, mierzone współczynnikiem załamania światła. Połączył dwa elementy soczewki, jeden ze szkła krzemieniowego, a drugi z korony, aby stworzyć pierwszą soczewkę „achromatyczną”. Achromatyczny oznacza „bez koloru”. Dzięki zastosowaniu dwóch rodzajów szkła o różnych współczynnikach załamania światła i posiadaniu czterech krzywizn powierzchni do manipulacji, osiągnął znaczną poprawę wydajności optycznej refraktorów. Nie musiały być już masywnie długimi instrumentami, a późniejsze zmiany na przestrzeni wieków dopracowały technikę i wydajność.

Chociaż achromat znacznie zmniejszył fałszywy kolor obrazu, nie wyeliminował go całkowicie. Projekt może łączyć czerwone i niebieskie płaszczyzny ogniskowania, ale pozostałe kolory widma są nadal nieco nieostre. Teraz problemem są fioletowe / żółte aureole. Ponownie, wydłużenie współczynnika f (jak F / 15 lub mniej więcej) bardzo pomaga. Ale wciąż jest to długi „wolny” instrument. Nawet achromat 3 ”F / 15 ma rurkę o długości około 50”.

W ostatnich dziesięcioleciach naukowcy stworzyli nowe, egzotyczne rodzaje szkła o wyjątkowo niskiej dyspersji. Te okulary, zwane łącznie „ED”, znacznie zmniejszają fałszywy kolor. Fluoryt (który w rzeczywistości jest kryształem) praktycznie nie ma dyspersji i jest szeroko stosowany w małych i średnich instrumentach, choć bardzo kosztownie. Wreszcie dostępna jest zaawansowana optyka wykorzystująca trzy lub więcej elementów. Systemy te dają projektantowi optycznemu więcej swobody, mając do dyspozycji 6 powierzchni, a także trzy współczynniki załamania światła. Rezultat jest taki, że więcej długości fali światła można ustawić na tym samym ognisku, prawie całkowicie eliminując fałszywe kolory. Te grupy układów soczewek są znane jako „apochromaty”, co oznacza „bez koloru, a tym razem naprawdę mamy na myśli”. Krótka ręka dla apochromatycznych soczewek to „APO”. Konstrukcje teleskopów refrakcyjnych wykorzystujące APO są teraz w stanie osiągnąć niskie współczynniki ogniskowej (F / 5 do F / 8) przy doskonałej wydajności optycznej i bez fałszywych kolorów; jednak bądź przygotowany wydać od 5 do 10 razy więcej pieniędzy, które można by kupić za achromat o tej samej średnicy.

Ogólnie rzecz biorąc, niektóre zalety refraktora obejmują konstrukcję „zamkniętej rury”, która pomaga zminimalizować prądy konwekcyjne (które mogą degradować obrazy) i oferuje system, który rzadko wymaga wyrównania. Rozpakuj, skonfiguruj i gotowe.

Rodzaje reflektorów

Główną zaletą konstrukcji teleskopu odblaskowego jest to, że nie cierpi na fałszywy kolor - lustro jest samoistnie achromatyczne. Jeśli jednak spojrzysz na powyższy schemat odbłyśnika, zauważysz, że płaszczyzna ogniskowej znajduje się bezpośrednio przed lustrem głównym. Jeśli umieścisz tam okular (i głowę), będzie on zakłócał przychodzące światło.

Pierwszy przydatny projekt odbłyśnika, i nadal najpopularniejszy, został wymyślony przez Sir Isaaca Newtona, obecnie nazywanego „odbłyśnikiem Newtona”. Newton umieścił małe, płaskie lustro pod kątem 45 stopni, aby odchylić stożek światła do boku tuby optycznej, pozwalając okularowi i obserwatorowi pozostać poza ścieżką optyczną. Wtórne ukośne lustro nadal zakłóca przychodzące światło, ale tylko w minimalnym stopniu.

Sir William Herschel skonstruował kilka dużych odbłyśników, które wykorzystywały technikę „pozaosiowych” płaszczyzn ogniskowych, to znaczy kierując stożek światła z pierwotnej na jedną stronę, na której okular i obserwator mogłyby działać bez zakłócania przychodzącego światła. Ta technika działa, ale tylko dla długich współczynników f, jak zobaczymy za chwilę.

Największy i najbardziej znany z teleskopów Herschela był teleskopem refleksyjnym z lustrem głównym o średnicy 49 cm i średnicy 1,26 m oraz ogniskową 40 ​​stóp (12 m).

Podczas gdy lustro podbiło problem z kolorem, ma kilka interesujących problemów. Skupienie równoległych promieni światła na płaszczyźnie ogniskowej wymaga parabolicznego kształtu lustra pierwotnego. Okazuje się, że parabole są raczej trudne do wygenerowania, w porównaniu do łatwości generowania kuli. Czysta optyka sferyczna cierpi na zjawiska „aberracji sferycznej”, w zasadzie rozmycie zdjęć w płaszczyźnie ogniskowej, ponieważ nie są one parabolami. Jeśli jednak współczynnik f układu jest wystarczająco długi (więcej niż około F / 11), różnica między kształtem kuli i paraboli jest mniejsza niż ułamek długości fali światła. Herschel zbudował przyrządy o długiej ogniskowej, które mogłyby skorzystać z łatwości generowania sfer i wykorzystać do obserwacji konstrukcję pozaosiową. Niestety oznaczało to, że jego teleskopy były dość duże i spędził wiele godzin obserwując na 40-metrowej drabinie.

Kilku wynalazców stworzyło dodatkowe „złożone” reflektory, wykorzystując wtórne do przepuszczenia światła z powrotem przez otwór w głównym lustrze. Niektóre z tych typów to Gregorian, Cassegrain, Dall-Kirkham i Ritchey-Cretchien. Wszystkie są złożonymi układami optycznymi, w których drugorzędny odgrywa ważną rolę w tworzeniu długich efektywnych ogniskowych i różnią się głównie rodzajami krzywizny zastosowanymi na pierwotnym i wtórnym. Niektóre z tych projektów są nadal preferowane w przypadku profesjonalnych instrumentów obserwacyjnych, ale bardzo niewiele jest obecnie dostępnych na rynku dla amatorskiego astronoma.

Obecność wtórnego zwierciadła jest ważnym aspektem Newtonów, a właściwie prawie wszystkich reflektorów i konstrukcji katadioptrycznych. Po pierwsze, samo wtórne zasłania niewielką część dostępnej apertury. Po drugie, coś musi utrzymywać wtórne na miejscu. W projektach czysto odbijających zwykle osiąga się to za pomocą cienkich łopatek metalu w krzyżu, zwanych „pająkami”. Są one wykonane tak cienko, jak to możliwe, aby zminimalizować niedrożność. W konstrukcjach katadioptrycznych drugorzędny jest montowany na miejscu korektora, a zatem nie jest zaangażowany pająk. Mała utrata mocy zbierającej światło w tych konstrukcjach nie ma prawie żadnych konsekwencji, ponieważ reflektory cal-cal są tańsze niż refraktory i można sobie pozwolić na zakup nieco większego instrumentu. Jednak efekt zwany „dyfrakcją” jest ważniejszy niż problem związany z gromadzeniem światła. Dyfrakcja powstaje, gdy światło przechodzi w pobliżu krawędzi przedmiotów w drodze do pierwotnego, powodując, że lekko się wyginają i zmieniają kierunek. Dodatkowo, drugorzędne i pająki powodują rozproszone światło - światło wpadające z osi poza (tj., Nie jest częścią płata nieba, który oglądasz) i odbijają się od struktur oraz do i wokół układu optycznego. Rezultatem dyfrakcji i rozproszenia jest niewielka utrata kontrastu - niebo w tle nie jest tak „czarne”, jak w refraktorze tego samego rozmiaru (o takiej samej jakości optycznej). Nie martw się - potrzeba doświadczonego obserwatora, aby nawet zauważyć różnicę, a następnie jest to zauważalne tylko w idealnych okolicznościach.

Rodzaje katadioptriki

Jak zauważono powyżej, jednym z problemów związanych z czysto odbijającymi układami optycznymi jest aberracja sferyczna. Celem projektowym katadioptriki jest skorzystanie z łatwości generowania sferycznej optyki, ale rozwiązanie problemu aberracji sferycznej za pomocą płytki korekcyjnej - soczewki, delikatnie zakrzywionej (a zatem generującej minimalną aberrację chromatyczną), aby rozwiązać problem.

Istnieją dwa popularne projekty, które osiągają ten cel: Schmidt-Cassegrain i Maksutov. Schmidt-Cassegrain (lub „SC”) są obecnie prawdopodobnie najpopularniejszym typem złożonego teleskopu. Jednak rosyjscy producenci w ciągu ostatnich kilku lat dokonali znaczącego rozwoju dzięki różnym projektom „Mak”, w tym złożonym układom optycznym i wariantowi Newtona - „Mak-Newt”.

Piękno złożonej konstrukcji Mak polega na tym, że wszystkie powierzchnie są sferyczne, a wtórne powstaje jedynie poprzez aluminiowanie plamki z tyłu korektora. Ma długą efektywną ogniskową w bardzo małym opakowaniu i jest preferowanym projektem do obserwacji planet. Mak-Newt może osiągnąć dość szybki współczynnik ogniskowej (F / 5 lub F / 6) za pomocą sferycznej optyki, bez potrzeby (ręcznego) optycznego określania potrzebnego dla parabol. Podobnie Schmidt-Cassigrain ma wariant Newtona, co czyni go Schmidtem-Newtonem. Zazwyczaj mają one szybki współczynnik ogniskowej, około F / 4, co czyni je idealnymi do astrografii - duża apertura i szerokie pole widzenia.

Wreszcie, obie konstrukcje Mak prowadzą do zamkniętych rur, minimalizując prądy konwekcyjne i gromadzenie się pyłu na elementach pierwotnych.

Rodzaje okularów

Istnieje więcej wzorów okularów niż modeli teleskopów. Najważniejszą rzeczą, o której należy pamiętać, jest to, że okular stanowi połowę układu optycznego. Niektóre okulary kosztują tyle samo, co mały teleskop i ogólnie są tego warte. W ciągu ostatnich dwóch dekad pojawiło się wiele zaawansowanych wzorów okularów wykorzystujących wiele elementów i egzotyczne szkło. Przy wyborze odpowiedniego projektu teleskopu, jego zastosowań i budżetu należy wziąć pod uwagę wiele kwestii.

Istnieją trzy główne standardy formatu dla okularów teleskopowych: 0,956 ”, 1,25” i 2 ”. Odnoszą się one do średnic tubusu okularu i rodzaju soczewki, do której pasują. Najmniejszy format 0,965 ”jest najczęściej spotykany w importowanych z Azji teleskopach dla początkujących w sieciach handlowych. Są to ogólnie niskiej jakości, a kiedy przychodzi czas na aktualizację systemu, nie masz szczęścia. Nie kupuj teleskopu w domu towarowym! Pozostałe dwa formaty są preferowanym systemem stosowanym obecnie przez większość astronomów amatorów na całym świecie. Większość średniozaawansowanych lub zaawansowanych teleskopów jest wyposażona w 2-calowy celownik i prosty adapter, który akceptuje również okulary 1,25 ”. Jeśli spodziewasz się otrzymać teleskop o niewielkich rozmiarach i zabrać go na ciemne niebo, aby obserwować mgławice i gromady, będziesz potrzebować lepszych okularów 2 ”i powinieneś upewnić się, że masz 2” celownik.

Okulary są zbudowane z soczewek, a zatem mamy ten sam problem aberracji chromatycznej, jaki mieliśmy w przypadku refraktora. Projekt okularów ewoluował na przestrzeni wieków wraz z ogólnym postępem w dziedzinie optyki i szkła. Nowoczesne projekty okularów wykorzystują achromaty („dublety”) i bardziej zaawansowane projekty (obejmujące „trojaczki” i więcej) wraz ze szkłem ED w celu maksymalizacji ich wydajności.

Jedna z oryginalnych konstrukcji optycznych pochodzi od Christiana Huygensa w latach 1700-tych, w której zastosowano dwie proste (nieochromatyczne) soczewki. Później Kellner zastosował dublet i prostą soczewkę. Ten projekt jest nadal popularny w tanich, początkujących teleskopach. Model ortoskopowy był popularnym projektem w latach 1900-tych i nadal jest faworyzowany przez twardych obserwatorów planet. Ostatnio Plossils zyskały przychylność ze względu na nieco większe pozorne pole widzenia.

W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci, wykorzystując postępy w dziedzinie szkła, projektowania optycznego i oprogramowania do śledzenia promieni, producenci wprowadzili wiele różnych nowych projektów, z których większość stara się maksymalizować widoczne pole widzenia (co również zwiększa rzeczywiste pole widzenia) widok przy danym powiększeniu). Wcześniej okulary były ograniczone do pola widzenia o wartości 45 lub 50 stopni.

Pierwszym i najważniejszym z nich jest „Nagler” (zaprojektowany przez Al Naglera z TeleVue), który jest również nazywany okularem „Space-Walk”. Zapewnia pozorne pole widzenia powyżej 82 stopni, dając wrażenie zanurzenia. Pole widzenia jest w rzeczywistości większe niż twoje oko może przyjąć podczas jednego spojrzenia. W rezultacie musisz „rozejrzeć się”, aby zobaczyć wszystko w polu. Wielu innych producentów wyprodukowało podobne okulary o bardzo szerokim polu w ciągu ostatnich pięciu lat, wahające się od 60 stopni do 75 stopni w pozornym polu widzenia. Wiele z nich oferuje doskonałą wartość i zapewnia znacznie lepsze wrażenia dla zwykłych obserwatorów niż konstrukcje z niższej półki, które są dostarczane w zestawie z większością teleskopów dla początkujących (gdzie uczucie jest jak patrzenie przez papierową tubę).

Ostatnim zagadnieniem przy wyborze okularu jest „odciążenie oka”. Ulga oka odnosi się do odległości, jaką musi znajdować się oko od soczewki okularu, aby móc zobaczyć cały pozorny obszar pola widzenia. Jedną z wad takich konstrukcji, jak Kellner i ortoskopia, jest ograniczona odległość źrenicy, czasem nawet 5 mm. Zwykle nie przeszkadza to ludziom o normalnym wzroku lub tych, którzy są po prostu niedowidzący lub dalekowzroczni, ponieważ mogą zdjąć okulary i użyć teleskopu do idealnego ustawienia ostrości. Ale dla niektórych osób z astygmatyzmem ich okularów nie można po prostu zdjąć, a to wprowadza potrzebę dostosowania dodatkowej odległości wymaganej przez ich okulary i nadal pozwala im widzieć całe pole. Zazwyczaj odstęp źrenicy powyżej 16 mm jest odpowiedni dla większości osób noszących okulary. Wiele nowych konstrukcji o szerokim polu ma odstęp 20 mm lub większy. Znowu okular stanowi połowę twojego układu optycznego. Upewnij się, że dopasowujesz wybór okularów do ogólnej jakości optyki i do indywidualnych potrzeb obserwatora.

Popularne projekty teleskopów

Refraktory achromatyczne są popularne w zakresie od F / 9 do F / 15, z otworami od 2 ”do 5” za rozsądną cenę. Istnieje kilka szybkich achromatów (F / 5) oferowanych jako teleskopy „bogatego pola”, ponieważ dają szerokie pola widzenia przy niskiej mocy, idealne do zamiatania Drogi Mlecznej. Te projekty pokażą znaczny fałszywy kolor na Księżycu i jasnych planetach, ale nie będzie to zauważalne na obiektach głębokiego nieba. Aby uzyskać zarówno szybką optykę, jak i brak fałszywych kolorów, musisz zastosować projekt APO przy znacznych kosztach. APO są dostępne u wybranych producentów (często z długimi listami oczekujących) w wersjach od F / 5 do F / 8, w otworach od 70 mm do 5 ”lub 6”. Większe są bardzo drogie (ponad 10 000 $) i są domeną prawdziwych fanatyków tego hobby.

Popularne konstrukcje Newtona obejmują szeroki zakres od 4,5 ”F / 4 do klasycznego 6” F / 8, prawdopodobnie najpopularniejszego teleskopu klasy podstawowej. Większe reflektory (8 ”F / 6, 10” F / 5 itd.) Zyskują szeroką popularność ze względu na niski koszt i przenośność montażu „Dobsonian” (więcej na ten temat później) oraz rosnącą dostępność od wielu producentów, w tym oferty zestawów. Duzi niutonianie mają zwykle szybsze współczynniki f, aby kontrolować długość rurki. Mak-Newts znajdują się głównie w zakresie F / 6.

Schmidt-Cassegrain to prawdopodobnie najpopularniejszy projekt wśród bardziej zaawansowanych amatorów - czcigodny 8 ”F / 10 SC jest klasykiem od 3 dekad. Większość SC to F / 10, chociaż niektóre F / 6.3 są na rynku. Problem z szybkimi SC polega na tym, że drugorzędny musi być znacznie większy, blokując 30% lub więcej. Ogólnie rzecz biorąc, konstrukcja F / 10 jest idealna do ogólnej kombinacji obserwacji głębokiego nieba, a także planet i księżyca.

Zbliżające się Maksutovy są na ogół w zakresie od F / 10 do F / 15, co czyni je dość powolnymi układami optycznymi, które zwykle nie są idealne do ekspansywnej Drogi Mlecznej i głębokiego nieba. Są to jednak idealne systemy do obserwacji planet i księżyców, rywalizujące ze znacznie droższymi APO o tej samej aperturze.

Wierzchowce

Mocowanie teleskopu jest zdecydowanie równie ważne, jeśli nie ważniejsze, niż układ optyczny. Najlepsza optyka jest bezwartościowa, chyba że można ją utrzymać nieruchomo, precyzyjnie wycelować i dokonać precyzyjnej regulacji w kierunku bez cofania wibracji i luzu. Istnieje wiele różnych projektów montażu, niektóre zoptymalizowane pod kątem przenośności, a inne zoptymalizowane pod kątem zmotoryzowanego i komputerowego śledzenia. Istnieją dwie podstawowe kategorie wzorów montażu: alti-azymut i równikowy.

Alti-Azimuth

Mocowania Alti-azymut mają dwie osie ruchu: góra-dół (alti) i side-to-side (azymut). Typowa głowica statywu kamery jest rodzajem mocowania alti-azymutalnego. Wiele małych refraktorów na rynku wykorzystuje tę konstrukcję i ma tę zaletę, że jest wygodna do oglądania naziemnego, a także nieba. Być może najważniejszym mocowaniem alti-azymutalnym jest „Dobsonian”, używany prawie wyłącznie do średnich i dużych reflektorów newtonowskich.

John Dobson jest legendarną postacią w społeczności astronomów z San Francisco Sidewalk Astronomer. Dwadzieścia lat temu John szukał teleskopu, który byłby bardzo przenośny i oferował możliwość dostarczenia publiczności dość dużych instrumentów (otwory od 12 do 20 cali), dosłownie na chodnikach San Francisco. Jego techniki projektowania i budowy wywołały rewolucję w astronomii amatorskiej. „Big Dobs” to obecnie jeden z najpopularniejszych modeli teleskopów spotykany na gwiazdorskich imprezach na całym świecie. Większość sprzedawców teleskopów oferuje dziś linię projektów Dobsonowskich. Wcześniej nawet 10-calowy odbłyśnik na uchwycie równikowym był uważany za instrument „obserwatorium” - na ogół nie można go było przenosić z powodu ciężkiego montażu.

Ogólnie rzecz biorąc, konstrukcje azymutalne są mniejsze i lżejsze niż mocowania równikowe, oferując ten sam poziom stabilności. Jednak śledzenie obiektów podczas obracania się Ziemi wymaga ruchu na dwóch osiach uchwytu zamiast tylko jednej, jak w przypadku konstrukcji równikowych. Wraz z nadejściem kontroli komputerowej wielu sprzedawców oferuje obecnie uchwyty o azymucie, które mogą śledzić gwiazdy, z pewnymi zastrzeżeniami. Mocowanie 2-osiowe podlega „rotacji pola” podczas długich okresów śledzenia, co oznacza, że ​​ten projekt nie nadaje się do astrofotografii.

Równikowy

Mocowania równikowe mają również dwie osie, ale jedna z osi („biegunowa”) jest wyrównana z osią obrotu Ziemi. Druga oś nazywana jest osią „deklinacji” i jest prostopadła do osi biegunowej. Główną zaletą tego podejścia jest to, że uchwyt może śledzić obiekty na niebie, obracając tylko oś biegunową, upraszczając śledzenie i unikając problemu rotacji pola. Mocowania równikowe są dość obowiązkowe w przypadku astrofotografii i badań obrazowych. Mocowania równikowe muszą być również „wyrównane” z osią biegunową Ziemi, gdy są ustawione, co czyni ich użytkowanie nieco mniej wygodnym niż konstrukcje al-azymutalne.

Istnieje kilka rodzajów mocowań równikowych:

· Niemiecki równikowy: najpopularniejszy projekt dla małych i średnich lunet, oferujący dużą stabilność, ale wymagający przeciwwagi do zrównoważenia teleskopu wokół osi biegunowej.

· Mocowania wideł: popularna konstrukcja dla Schmidta-Cassegraina, przy czym podstawa widelca jest osią biegunową, a ramiona widelca są odchylone. Nie są potrzebne żadne przeciwwagi. Widelce mogą działać dobrze, ale zwykle są duże w porównaniu z teleskopem; małe konstrukcje wideł cierpią z powodu wibracji i giętkości. Widelce mają trudności z celowaniem w pobliżu północnego bieguna niebieskiego.

· Mocowania z żółtka: podobne do konstrukcji widelca, ale widły przesuwają się obok teleskopu i łączą się nad teleskopem w drugim łożysku polarnym, oferując lepszą stabilność nad widelcem, ale skutkując dość masywną strukturą. Projekty żółtka były używane w wielu wielkich obserwatoriach na świecie w latach 1800 i 1900.

· Mocowania podkowy: wariant mocowania żółtka, ale wykorzystujący bardzo duże łożysko polarne z otworem w kształcie litery U na górnym końcu, pozwalającym rurce teleskopu wskazywać na północny biegun niebieski. Jest to konstrukcja zastosowana w teleskopie Hale 200 ”na Mt. Palomar

Kluczowe zagadnienia dotyczące wierzchowców

Jak wspomniano, mocowanie teleskopu jest krytyczną częścią całego systemu. Wybierając teleskop, uwagi dotyczące montażu odgrywają ważną rolę w twoich umiejętnościach i chęci korzystania z niego, i ostatecznie decydują o rodzajach czynności, które możesz podjąć (np. Astrofotografię itp.). Poniżej znajdują się niektóre kluczowe kwestie, które powinieneś wziąć pod uwagę.

· Przenośność: zakładając, że nie masz obserwatorium przydomowego, będziesz przenosić i transportować swój teleskop na miejsce obserwacyjne. Jeśli masz ciemne niebo z minimalnym zanieczyszczeniem światłem w miejscu zamieszkania, może to oznaczać jedynie przeniesienie teleskopu z szafy lub garażu na podwórko. Jeśli masz znaczne zanieczyszczenie światłem, zechcesz zabrać swój cel na miejsce ciemnego nieba, najlepiej gdzieś na szczycie góry. Oznacza to transport lunety w samochodzie. Duży, ciężki wierzchowiec może sprawić, że będzie to uciążliwe. Ponadto, jeśli astrofotografia nie jest głównym zagadnieniem, zadanie ustawienia i wyrównania mocowania równikowego może nie być warte wysiłku.

· Stabilność: stabilność mocowania jest mierzona ilością wibracji, jakich doświadcza teleskop podczas „szturchania”, ustawiania ostrości, zmiany okularów lub gdy wieje lekki powiew. Czas tłumienia wibracji powinien wynosić około 1 sekundy. Dobsonowskie wierzchowce mają na ogół doskonałą stabilność. Niemieckie równiki i mocowania wideł, odpowiednio dobrane do teleskopu, również wykazują dobrą stabilność, chociaż mają tendencję do ważenia więcej niż sam teleskop ze znacznym marginesem.

· Wskazywanie i śledzenie: aby naprawdę cieszyć się obserwacją, teleskop musi być łatwy do wskazywania i celowania, a mocowanie powinno umożliwiać dokładne śledzenie obserwowanego obiektu, albo przez trącenie teleskopu, za pomocą ręcznego sterowania w zwolnionym tempie, lub z silnikiem śledzącym („napęd zegarowy”). Im wyższe powiększenie, którego używasz (np. Do obserwacji planet lub dzielenia podwójnych gwiazd), tym bardziej krytyczne jest zachowanie wierzchowca podczas śledzenia. Luz jest dobrą miarą zdolności śledzenia wierzchowca: kiedy lekko trącisz lub przesuwasz instrument, czy pozostaje on tam, gdzie go wycelowałeś, czy też porusza się nieco do tyłu? Luz może być frustrującym działaniem wierzchowca, i zwykle oznacza, że ​​wierzchowiec jest albo źle wyprodukowany, albo jest zbyt mały dla zamontowanego teleskopu.

Trudno jest wyczuć zachowanie montowania z katalogu lub strony internetowej. Jeśli możesz, idź do sklepu z teleskopami (nie ma ich zbyt wielu) lub do wysokiej klasy dystrybutora aparatów fotograficznych, który prowadzi teleskopy wiodących marek w celu dokonania oceny dotyku i dotyku. Ponadto w Internecie i czasopismach astronomicznych dostępnych jest wiele zasobów, forów i recenzji sprzętu. Być może najlepszą formą badań jest wzięcie udziału w imprezie z gwiazdami w pobliskim klubie astronomicznym, gdzie można zobaczyć różne teleskopy, porozmawiać z ich właścicielami i mieć możliwość obserwowania za ich pośrednictwem. Pomoc w zlokalizowaniu tych zasobów znajduje się w dalszej części.

Zakresy Findera

Lunety celownicze to małe teleskopy lub urządzenia wskazujące przymocowane do głównej rurki twojego teleskopu, aby pomóc w zlokalizowaniu obiektów, które są zbyt słabe, aby je zobaczyć gołym okiem (tj. Prawie wszystkie z nich). Pole widzenia twojego teleskopu jest na ogół dość małe, około jednej lub dwóch średnic księżyca, w zależności od okularu i powiększenia. Zasadniczo do zlokalizowania obiektu (nawet jasnego) najpierw używasz okularu szerokopasmowego o niskiej mocy, a następnie zmieniasz okulary na większe powiększenia, odpowiednie dla danego obiektu.

Historycznie lunety celownicze zawsze były małymi teleskopami refrakcyjnymi, podobnymi do lornetki, oferującymi szerokie pole widzenia (około 5 stopni) przy niskiej mocy (5X lub 8X). W ostatnim dziesięcioleciu pojawiło się nowe podejście do wskazywania za pomocą diod LED do tworzenia „szukaczy czerwonych kropek” lub podświetlonych systemów rzutowania siatkowego, które rzutują kropkę lub siatkę na niebo bez powiększenia. Podejście to jest bardzo popularne, ponieważ pozwala przezwyciężyć trudności związane z używaniem tradycyjnych lunet celowniczych.

Tradycyjne lunety celownika są trudne w użyciu z dwóch głównych powodów: obraz w lunecie celownika jest zwykle odwrócony, co utrudnia korelację widoku gołego oka (lub wykresu gwiazdowego) wzoru gwiazdy z tym, co widać w celowniku, oraz utrudniając również regulacje w lewo / w prawo / w górę / w dół. Dodatkowo, oko na okular celownika może być czasem trudne, ponieważ znajduje się dość blisko głównej rurki teleskopu, aw wielu orientacjach będziesz naciągał szyję w niewygodnych pozycjach. Chociaż prawdą jest, że w praktyce problem z orientacją można złagodzić, a także można zakupić lunety celownika z poprawnym obrazem (przy zwiększonych kosztach), jury społeczności astronomicznej wyraźnie mówiło - celowniki są łatwiejsze w użyciu i znacznie tańszy.

Filtry

Ostatnią częścią systemu optycznego do zrozumienia jest użycie filtrów. Istnieje wiele różnych rodzajów filtrów używanych do różnych potrzeb w zakresie obserwacji. Filtry to małe dyski zamontowane w aluminiowych komórkach, które wkręcają się w standardowe formaty okularów (kolejny powód, dla którego otrzymano okular 1,25 ”i 2”, a nie teleskop w domu towarowym!). Filtry dzielą się na następujące główne kategorie:

· Filtry kolorowe: filtry czerwony, żółty, niebieski i zielony są przydatne do wydobywania szczegółów i funkcji na planetach takich jak Mars, Jowisz i Saturn.

· Filtry o neutralnej gęstości: najbardziej przydatne do obserwacji księżycowych. Księżyc jest naprawdę jasny, szczególnie gdy twoje oczy są przystosowane do ciemności. Typowy filtr o neutralnej gęstości odcina 70% światła księżyca, pozwalając zobaczyć szczegóły kraterów i pasm górskich przy mniejszym dyskomforcie oka.

· Filtry zanieczyszczenia światłem: zanieczyszczenie światłem jest wszechobecnym problemem, ale istnieją sposoby na złagodzenie jego wpływu na przyjemność z obserwacji. Niektóre społeczności wymagają stosowania lamp ulicznych Mercury-Sodium (szczególnie w pobliżu profesjonalnych obserwatoriów), ponieważ tego rodzaju światła emitują światło tylko na jednej lub dwóch dyskretnych długościach fali światła. Tak więc łatwo jest wyprodukować filtr, który eliminuje tylko te długości fal i pozwala reszcie światła przenikać do siatkówki. Mówiąc bardziej ogólnie, zarówno szerokopasmowe, jak i wąskopasmowe filtry zanieczyszczenia świetlnego są dostępne u głównych dostawców, co znacznie pomaga w ogólnym przypadku obszaru metra zanieczyszczonego światłem.

· Filtry Mgławicy: jeśli skupiasz się na obiektach głębokiego nieba i mgławicy, dostępne są inne typy filtrów, które poprawiają określone linie emisji tych obiektów. Najbardziej znany jest filtr OIII (Oxygen-3) dostępny w firmie Lumicon. Filtr ten eliminuje prawie całe światło o innych długościach fal innych niż linie emisji tlenu generowane przez wiele mgławic międzygwiezdnych. Wielka Mgławica w Orionie (M42) i Mgławica Welon w Łabędzia przyjmują zupełnie nowy aspekt, patrząc przez filtr OIII. Inne filtry w tej kategorii obejmują filtr H-beta (idealny do mgławicy Koński Łeb) i różne inne bardziej ogólne filtry „Głębokiego Nieba”, które zwiększają kontrast i wydobywają delikatne szczegóły w wielu obiektach, w tym gromady kuliste, mgławica planetarna, i galaktyki.

Obserwować

Jak obserwować: Najważniejszym aspektem sesji obserwacji jakości jest ciemne niebo. Kiedy doświadczysz naprawdę ciemnego nieba, widząc Drogę Mleczną pojawiającą się jako chmury burzowe (dopóki nie przyjrzysz się uważnie), nigdy więcej nie będziesz narzekał na załadowanie pojazdu i przejechanie około jednej lub dwóch godzin, aby dostać się na dobre miejsce. Planety i księżyc można ogólnie z powodzeniem obserwować z niemal dowolnego miejsca, ale większość klejnotów nieba wymaga doskonałych warunków obserwacyjnych.

Nawet jeśli koncentrujesz się tylko na Księżycu i planetach, twój teleskop musi być ustawiony w ciemnym miejscu, aby zminimalizować rozproszone, odbite światło dostające się do twojego teleskopu. Unikaj latarni ulicznych, halogenów sąsiadów i wyłącz wszystkie światła zewnętrzne / wewnętrzne, jakie możesz.

Co ważne, rozważ ciemną adaptację własnych oczu. Wizualna purpura, substancja chemiczna odpowiedzialna za zwiększenie ostrości wzroku w warunkach słabego oświetlenia, zajmuje 15–30 minut, ale można ją natychmiast wyeliminować za pomocą jednej dobrej dawki jasnego światła. Oznacza to kolejne 15–30 minut czasu adaptacji. Oprócz unikania jasnych świateł, astronomowie używają latarek z głębokimi czerwonymi filtrami, aby nawigować po otoczeniu, przeglądać wykresy startowe, sprawdzać mocowanie, zmieniać okulary i tak dalej. Czerwone światło nie niszczy wizualnego fioletu, podobnie jak białe światło. Wielu sprzedawców sprzedaje czerwone latarki do obserwacji, ale zwykły kawałek czerwonego celofanu nad małą latarką działa dobrze.

W przypadku braku teleskopu skierowanego komputerowo (a nawet jeśli go masz), uzyskaj wysokiej jakości mapę gwiezdną i poznaj konstelacje. Dzięki temu będzie zupełnie jasne, które obiekty są planetami, a które jedynie jasnymi gwiazdami. Zwiększy także twoją umiejętność lokalizowania interesujących obiektów metodą „skakania gwiazd”. Na przykład pozostałość po supernowej, znana jako Mgławica Kraba, znajduje się w odległości zaledwie północy od lewego rogu Byka Byka. Znajomość konstelacji jest kluczem do odblokowania szerokiej gamy cudów dostępnych dla ciebie i twojego teleskopu.

Na koniec zapoznaj się z techniką „widzenia odwróconego”. Ludzka siatkówka składa się z różnych czujników zwanych „stożkami” i „prętami”. Środek widzenia, fovea, składa się głównie z prętów najbardziej wrażliwych na jasne, kolorowe światło. Na obrzeżach pola widzenia dominują stożki, które są bardziej wrażliwe na niski poziom światła, z mniejszym rozróżnieniem kolorów. Odwrócone widzenie skupia światło z okularu na bardziej wrażliwej części siatkówki i skutkuje umiejętnością rozpoznawania słabszych obiektów i większej szczegółowości.

Co należy obserwować: dokładne omówienie rodzajów i lokalizacji obiektów na niebie wykracza daleko poza zakres tego artykułu. Jednak krótkie wprowadzenie pomoże w poruszaniu się po różnych zasobach, które pomogą ci znaleźć te spektakularne obiekty.

Księżyc i planety są dość oczywistymi obiektami, gdy poznasz konstelacje i zaczniesz rozumieć ruch planet w „ekliptyce” (płaszczyźnie naszego Układu Słonecznego) oraz postęp nieba w miarę upływu pór roku. Trudniejsze są tysiące obiektów głębokiego nieba - gromady, mgławice, galaktyki i tak dalej. Zapoznaj się z artykułem mojego towarzysza Medium na temat obserwowania głębokiego nieba.

W latach 1700 i 1800 'łowca komet Charles Charles Messier spędzał noc po nocy na poszukiwaniu nowych komet na niebie. Ciągle napotykał słabe plamy, które nie poruszały się z nocy na noc, a więc nie były też kometami. Dla wygody i aby uniknąć zamieszania, skonstruował katalog tych słabych smug. Podczas gdy odkrył garść komet w ciągu swojego życia, jest teraz sławny i najlepiej pamiętany ze swojego katalogu ponad 100 obiektów głębokiego nieba. Obiekty te noszą teraz najczęściej używane oznaczenia wynikające z katalogu Messiera. „M1” to Mgławica Kraba, „M42” to wielka mgławica Oriona, „M31” to galaktyka Andromeda itp. Karty poszukiwaczy i książki o obiektach Messiera są dostępne u wielu wydawców i są wysoce zalecane, jeśli masz skromne dostępność teleskopu i ciemnego nieba. Ponadto nowy katalog „Caldwell” gromadzi około 100 kolejnych obiektów o jasności podobnej do obiektów M, ale przeoczonych przez Messiera. Są to idealne miejsca początkowe dla początkującego obserwatora głębokiego nieba.

Na początku połowy XX wieku profesjonalni astronomowie skonstruowali Nowy Katalog Galaktyczny lub „NGC”. W katalogu znajduje się około 10 000 obiektów, z których ogromna większość jest dostępna dla skromnych teleskopów amatorskich na ciemnym niebie. Istnieje kilka przewodników obserwacyjnych podkreślających najbardziej spektakularne z nich, a wysokiej jakości mapa gwiazd pokaże tysiące obiektów NGC.

Kiedy zrozumiesz szeroki wachlarz obiektów w górze, od gromad galaktyk w Coma Berencies i Leo, przez mgławicę emisyjną w Strzelcu, po zasięg gromad kulistych (jak niesamowity M13 w Herkulesie) i mgławicę planetarną (jak M57, „ Mgławica Pierścień ”w Lyrze), zaczniesz zdawać sobie sprawę, że każda skrawek nieba zawiera cudowne widoki, jeśli wiesz, jak je znaleźć.

Obrazowanie

Podobnie jak sekcja obserwacyjna, leczenie obrazowaniem, astrofotografią i wideo-astronomią wykracza daleko poza zakres tego artykułu. Jednak ważne jest, aby zrozumieć niektóre podstawy w tej dziedzinie, aby pomóc ci podjąć świadomą decyzję, który typ teleskopu i systemu montażowego jest dla Ciebie odpowiedni.

Najprostszą formą astrofotografii jest uchwycenie „gwiezdnych śladów”. Ustaw aparat z typowym obiektywem na statywie, skieruj go na pole gwiazdowe i wystaw film na 10 do 100 minut. Gdy ziemia się obraca, gwiazdy pozostawiają „ślady” na filmie przedstawiające obrót nieba. Mogą być bardzo piękne w kolorze, szczególnie jeśli są skierowane w stronę Polarisa („gwiazdy północnej”), pokazując, jak obraca się wokół niego całe niebo.

Główna konfiguracja astrofotograficzna autora z Glacier Point, Yosemite. Na niemieckim mocowaniu równikowym Losmandy G11 znajduje się mniejszy refraktor po lewej stronie do prowadzenia oraz 8

Istnieje obecnie kilka rodzajów podejść do obrazowania obiektów astronomicznych, dzięki pojawieniu się CCD, aparatów cyfrowych i kamer oraz ciągłemu postępowi w technikach filmowych. W każdym z tych przypadków do dokładnego śledzenia wymagane jest mocowanie równikowe. W rzeczywistości najlepsze wykonane dziś astrofotografie wykorzystują mocowanie równikowe kilka razy bardziej masywne i stabilne, niż byłoby to wymagane do prostej obserwacji wizualnej. To podejście wiąże się z potrzebą stabilności, odporności na wiatr, dokładności śledzenia i zminimalizowanych wibracji. Zazwyczaj dobre obrazowanie astro wymaga również pewnego rodzaju mechanizmu prowadzącego, co często oznacza użycie drugiego lunety prowadzącej na tym samym uchwycie. Nawet jeśli twój wierzchowiec ma napęd zegarowy, nie jest idealny. Podczas długiego naświetlania wymagane są ciągłe korekty, aby upewnić się, że obiekt pozostaje w środku pola, z dokładnością zbliżoną do granicy rozdzielczości używanego teleskopu. W tym scenariuszu występują zarówno ręczne podejścia do prowadzenia, jak i „auto-guidery” CCD. W przypadku podejść filmowych „długi czas ekspozycji” może oznaczać od 10 minut do ponad godziny. Podczas całej ekspozycji konieczne jest doskonałe prowadzenie. To nie jest dla osób o słabych nerwach.

Fotografowanie typu piggy-back jest znacznie łatwiejsze i może dawać doskonałe rezultaty. Chodzi o to, aby zamontować normalną kamerę z obiektywem średniego lub szerokiego pola z tyłu teleskopu. Korzystasz z teleskopu (ze specjalnym podświetlanym okularem prowadzącym siatkę) do śledzenia „gwiazdy prowadzącej” na polu. Tymczasem aparat wykonuje ekspozycję od 5 do 15 minut dużej plamy nieba przy szybkim ustawieniu, F / 4 lub lepszym. Takie podejście jest idealne do ujęć widokowych Drogi Mlecznej lub innych pól gwiezdnych.

Poniżej znajduje się kilka zdjęć zrobionych aparatem Olympus OM-1 35 mm (niegdyś preferowanym aparatem wśród astrofotografów, ale ten i film są na ogół wypierane przez matryce CCD, szczególnie wśród poważniejszych hobbystów) z ekspozycją w zakresie od 25 minut do 80 minut na dość standardowa folia Fuji ASA 400.

Lewy górny róg: M42, Wielka Mgławica w Orionie; Prawa górna część, Strzeleckie pole gwiezdne (piggy back); Dolna lewa strona: Plejady i mgławica refleksyjna; W prawym dolnym rogu, M8, Mgławica Laguna w Strzelcu.

Bardziej zaawansowane techniki obrazowania obejmują film nadwrażliwy w celu zwiększenia jego wrażliwości na światło, przy użyciu zaawansowanych kamer astro-CCD i automatycznych prowadnic oraz wykonywania szerokiej gamy technik obróbki końcowej (takich jak „układanie w stosy” i „wyrównanie mozaiki”) na obrazy cyfrowe.

Jeśli lubisz obrazowanie, jesteś technofilem i masz cierpliwość, pole astroobrazowania może być dla Ciebie. Obecnie wielu amatorskich twórców przedstawia wyniki, które rywalizują z osiągnięciami profesjonalnych obserwatoriów zaledwie kilka dekad temu. Pobieżne wyszukiwanie w sieci przyniesie dziesiątki witryn i fotografów.

Producenci

Wraz z niedawnym wzrostem popularności astronomii jest teraz więcej producentów i sprzedawców teleskopów niż kiedykolwiek wcześniej. Najlepszym sposobem, aby dowiedzieć się, kim są, jest zejście do lokalnego, wysokiej jakości stojaka na czasopisma i wybranie kopii czasopism Sky and Telescope lub Astronomy. Stamtąd Internet pomoże ci uzyskać więcej szczegółów na temat ich ofert.

Dwóch głównych producentów zdominowało rynek w ciągu ostatnich dwóch dekad: Meade Instruments i Celestron. Każda z nich ma kilka linii ofert teleskopów w kategoriach konstrukcyjnych refraktor, Dobsonian i Schmidt-Cassegrain, a także inne projekty specjalne. Każdy ma również kompleksowe zestawy okularów, opcje elektroniki, akcesoria fotograficzne i CCD i wiele więcej. Zobacz www.celestron.com i www.meade.com. Oba działają poprzez sieci dealerów, a ceny ustalane są przez producenta. Nie oczekuj, że będziesz się targować lub uzyskać specjalną ofertę inną niż zbliżenia i sekundy.

Na piętach wielkiej dwójki znajdują się Teleskopy i Lornetki Oriona. Importują i zmieniają markę kilku linii teleskopów, a także odsprzedają wybrane inne marki. Strona internetowa Orion (www.telescope.com) jest pełna informacji o tym, jak działają teleskopy i jaki typ teleskopu jest odpowiedni do twoich potrzeb i budżetu. Orion jest prawdopodobnie najlepszym źródłem szerokiego wyboru wysokiej jakości teleskopów klasy podstawowej. Jest także doskonałym źródłem akcesoriów, takich jak okulary, filtry, futerały, atlasy gwiazd, akcesoria montażowe i inne. Zapisz się do katalogu na swojej stronie internetowej - również zawiera on przydatne informacje ogólne.

Televue jest dostawcą bardzo wysokiej jakości refraktorów (APO) i okularów premium („Naglers” i „Panoptics”). Takahashi produkuje światowej sławy refraktory fluorytowe APO. W Ameryce Astro-Physics wyprodukowało chyba najwyższej jakości, najbardziej poszukiwane refraktory APO; zazwyczaj mają dwuletnią listę oczekujących, a ich teleskopy zyskały na wartości na rynku używanym w ciągu ostatniej dekady.

Autor i przyjaciel ustawiają główne lustro na swoim 20-calowym teleskopie Dobsonowskim przed sesją obserwacyjną na Fremont Peak, Kalifornia, 100 mil na południe od San Francisco.

Obsession Telescopes był pierwszym i wciąż najwyżej ocenianym producentem dużych dużych dobsonów. Rozmiary wahają się od 15 ”do 25”. Przygotuj się na zwiastun, który przeniesie jeden z tych teleskopów na ciemne niebo.

Zasoby

Sieć jest pełna astronomicznych zasobów, od stron internetowych producenta po wydawców, ogłoszenia i fora wiadomości. Wielu indywidualnych astronomów utrzymuje strony pokazujące ich astrofotografię, obserwujące raporty, wskazówki i techniki dotyczące sprzętu itp. Kompletny wykaz składałby się z wielu stron. Najlepiej jest zacząć od Google i wyszukiwać różne terminy, takie jak „techniki obserwacji teleskopu”, „recenzje teleskopów”, „tworzenie amatorskich teleskopów” itp. Wyszukaj także „kluby astronomiczne”, aby znaleźć taki w swoim powierzchnia.

Warto wyraźnie wymienić dwie strony. Pierwszym z nich jest strona internetowa Sky & Telescope, która zawiera wiele świetnych informacji na temat ogólnego obserwowania, co jest teraz na niebie, oraz przeglądów sprzętu z przeszłości. Drugi to Astromart, witryna ogłoszeniowa poświęcona sprzętowi astronomicznemu. Teleskopy wysokiej jakości tak naprawdę nie zużywają się i nie mają wielu problemów związanych z użytkowaniem, i zwykle są bardzo starannie utrzymywane. Możesz rozważyć zakup używanego instrumentu, zwłaszcza jeśli sprzedawca jest w Twojej okolicy i możesz to sprawdzić osobiście. Takie podejście sprawdza się również przy uzyskiwaniu akcesoriów, takich jak okulary, filtry, futerały itp. Astromart ma również fora dyskusyjne, na których jest mnóstwo najnowszych gadek na temat sprzętu i technik.

Orion Telescopes and Binoculars jest dużym sprzedawcą teleskopów zarówno własnych marek, jak i innych producentów. Mają wszystko, od początkującego po bardzo wysokiej klasy lunety i akcesoria. Ich strona internetowa, a zwłaszcza katalog, jest pełen wyjaśnień omawiających zasady optyczne i mechaniczne dotyczące teleskopów i akcesoriów.

Kolejny?

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, wyjdź tam i zrób obserwację z przyjaciółmi lub lokalnym klubem astronomicznym. Amatorscy astronomowie to towarzyska grupa, a biorąc pod uwagę szansę, ogólnie powiedzą ci więcej na dany temat, niż możesz przyswoić za jednym razem. Następnie zapoznaj się ze źródłami czasopism, wyszukiwaniem w Internecie i witrynami oraz wizytą w księgarni. Jeśli okaże się, że naprawdę masz błąd, wybierz parametry i ograniczenia, aby zawęzić wybór teleskopu pod względem wielkości, wyglądu i budżetu. Jeśli to za dużo pracy, a chcesz po prostu wczoraj zdobyć teleskop, to idź do Oriona i kup czcigodnego Dobsoniana 6 ”F / 8.

Happy Star Trails!